چاپ
مشاهده در قالب PDF

کشتی لوچو تعداد بازدید:1582

تولیدات ویژه وب سایت - طنز و سرگرمی

میانگین امتیار کاربران: / 0
ضعیفعالی 

كشتي از جمله ورزشهايي است كه روحيه‌ي پهلواني را در ورزشكار مي‌افزايد و راه و رسم مردانگي را ديكته مي‌كند.

کشتی لوچو ورزش سنّتي و باستانی مازندران است كه به ورزش پهلواني لوچو نیز شهرت دارد و از دوران بسيار دور، جایگاهش را در فرهنگ و باورهای ارزشی مردم مازندران تثبیت كرده است لوچو از دو کلمه هم وزن لوLo وچوcho ترکیب شده است که هر یک دارای معنی جداگانه است . لو به معنی لبه و کنار چیزی و واژه چوبه معنی چوب است لذا لوچو به لبه چوب اطلاق می شود . در اصطلاع ، لو چو به چوب بلند ، با طول تقریبی ۳ متر و قطر حدود ۶ تا ۱۲ سانتیمتر گفته می شود که پارچه خلعتی بر بالای آن بسته می شود . این چوب در محل برگزاری کشتی نصب ، و پارچه روی آن افراشته میشود و مجموعا بصورت سمبل و نشانه مسابقات کشتی محسوب می شود . در مسابقات بزرگ و رسمی که جوایز و هدایا گوسفند و گاو می باشد ، به پای چوب لوچو بسته می شود. این کشتی در حالت رسمی خود در ایام بیکاری روستاییان در یک یا چند روز متوالی که ممکن است به دو هفته نیز برسد و بیشتر در اعیاد مذهبی و ملی و قبل و بعد از نشا و یا پس از درو کردن شالی ونیز به هنگام تشکیل بازارهای محلی و عروسیها ، انجام می شود. برگزارکنندگان مسابقه بیشتر پیشکسوتان ، ریش سفیدان و معتمدان محلی هستند. بزرگان منطقه پس از فراهم کردن مقدمات ، زمان و مکان مسابقه را تعیین ، و آنرا به اطلاع محلات همجوار و نیز پهلوانان و مردم سایر بخش ها و شهرستان ها می رسانند . هزینه برگزاری مراسم و نیز جوایز کشتی گیران ، توسط اهالی یک یا چند روستا تامین و پرداخت میشود. کشتی لوچو را از یک تا سه نفر از پیش کسوتان این رشته داوری می کنند.داور یا داوران را که در وسط میدان مراقب انجام کشتی بوده و در محوطه مسابقه قدم می زنند میان مجگویند.کشتی با مراسم اولیه و مبارزه طلبی و حریف خواهی یکی از پهلوانان آغاز می شود . در این کشتی هر یک از طرفین می کوشد تا یک یا چند نقطه از بدن حریف را به زمین بزنند. کشتی گیری که در خطر می افتد می تواند با زدن کف دو دست به هم از ادامه مسابقه خودداری نماید اما حق خارج شدن از زمین را ندارد. از جمله فنون رایج در کشتی لوچو می توان به : دست کاپ ،غاز بال، برات berat ،پس کاپ ، تاش کاپ اشاره کرد . اساس کشتی لوچو بر جنبه های پهلوانی ،احترام به حریف ، پرهیز از تکبر و خودخواهی، رعایت ارزشهای اسلامی و اخلاقی استوار است لذا هرگونه ضربه زدن به کتف ، گرفتن گوش یا گرفتن انگشت دست سرچنگ و ضربه زدن با کف دست به بدن یا سر حریف ، گرفتن گوشت بدن و یا آسیب رساندن عمدی ،خطا محسوب میشود .برنده نهایی این کشتی جوایز خود را که به پای چوب لوچو بسته شده برداشته و چوب لوچو را بر دوش گرفته به نشانه پیروزی همراه با اهالی روستا و همراهانش به محل خود میبرد. رسم است که در آغاز این مسابقه ساز و دهل نواخته میشود که حالت اعلان برگزاری مسابقه را دارد. به اعتقاد بیشتر کارشناسان ، کشتی لوچو ، کشتی آزاد نیست . متاسفانه " كشتي لوچو از زماني كه با كشتي آزاد آميخته شد، اصالت خود را از دست داده ! حتّي لباسهاي سنّتي لوچو از يادها رفته و به شكلهاي گوناگون درآمده‌است. لباس سنّتي لوچو از بند و شلوار مخصوص تشكيل و گاهي با كيسه‌هاي ضخيم دوخته مي‌شد كه اصطلاحاً به شلوار ""چاقا"" و ""كرباس"" معروف بود و وقتي پهلوان بند آن را محكم مي‌گرفت، پاره نمي‌شد و پهلوان از اين طريق قدرتش را به نمايش مي‌گذاشت. امروزه به‌دلیل ازبين رفتن اين لباس نمي شود از فنون بند و پس‌كاسه استفاده كرد." امروزه مانند کشتی آزاد ، زمانی را برای پایان کشتی لوچو گذاشتند در حالیکه در گذشته اگر کشتی چند ساعت هم به درازا می کشید باید برنده انتخاب و به مردم معرفی می شد.و گوسفندی را به عنوان جایزه به فرد پیروز می دادند. همچنین اگر کسی در لوچو پیروز می شد هماورد او تا یکسال با او کشتی نمی گرفت. این ورزش باستانی و پهلوانی در بسیاری از مناطق مختلف مازندران به ویژه در فریدونکنار ،بندپی ،جویبار برگزار می شود . از مشهورترین لوچوکارهای مازندران می توان به کشتی گیر نامدار و از نوابخ کشتی ایران و جهان ،امامعلی حبیبی اشاره کرد.

Louchu Wrestling

The Lou Chu wrestling is among the sports which increases the morale of heroism and valiancy in sportsmen. It has long been practiced in Mazandaran province and has become a part of culture of the people in the region.

Louchu is consisted of two words: lou (edge) and chu (wood), i.e. the edge of wood. It is referred to a 3-meter long wood with a 6 to 12 cm diameter which a material is raised on it. It is raised near the wrestling site as the symbol of the event, and the prizes including sheep and cows or other gifts are tied to it.

Louchu in its formal form is held in the vacant days of the villagers, mostly in religious and national festivals, before or after harvesting rice, or coincide with local bazaars or at weddings. The holders prepare all things and annon nce the site and time of the louchu to the wrestlers and people in the target villages.

One to three veterans judge each wresting contest; they are called “main mejo” which means walker around, because they walk inside the wresting site to observe the contest carefully. The wresting begins by initial ceremonies like playing music and calling for a rival by a wrestler. Wrestlers try to bring some point of the rival’s body to the surface. If a wrestler feels he may be hurt, the claps down to announce his submission.

Some famous technique are “dast cup”, “ghaz ball”, “berat”, pas cup”and “tash cup” observing heroism, avoiding selfishness and insolence, respecting rivals and observing Islamic and moral behaviors are strongly recommended in louchu. Hitting shoulders, taking ears or fingers, beating the head or body by hand, or hurting intentionally is faulty actions. The final winner takes all prizes tied to the wood, and put the wood on his shoulder as the sign of victory and takes it to his village as the fellow-villagers accompany him.

Expersle believe louchu is different from free-style wresting. Unfortunately louchu is not original as before because it is mixed up with free-style wresting. Even the clothes are different from the original ones nowadays.

The traditional cloth of the louchu was woven by thick materials and was called “chagha” and “karbas”. It was thick and durable to avoid tearing when a rival got it by force. As there is no cloth like that for louchu, some technics like “band” and “pas kase” are not used any more.

As free-style wresting, a time is set for every contest of louchu, while there was no time limit in the past and the winner may have battled for hours to win. Also, when one won a contest, his rival avoid wresting with him for a year as a sign of respect.

The louchu wresting is held in many parts of Mazandaran namely Fereydonkenar, Bandpey and Joybar. The most famous louchu wrestler is Imam Ali Habibi, the Olympics and world wrestling champion


کلمات کلیدی:کشتی لوچو کشتی لوچو مازندران ورزش

مطالب مرتبط

معرفی به دوستان

نوشتن دیدگاه (Add comment)


تصویر امنیتی (CAPTCHA)
تصویر امنیتی جدید (Refresh CAPTCHA)