جهش تولید | جمعه، ۱۵ فروردین ۱۳۹۹

نقاشی 10 ساله هنرمند مازندرانی در هامبورگ به نمایش درمی‌آید - نمایش محتوای خبر

 

 

نقاشی 10 ساله هنرمند مازندرانی در هامبورگ به نمایش درمی‌آید

به گزارش خبرگزاری فارس از ساری، 10 سال نقاشی جلال‌الدین مشمولی در گالری دانشگاه هنر هامبورگ به نمایش درمی‌آید.

مدیر برگزاری این نمایشگاه گفت: آثار سه هنرمند ایرانی در شهر هامبورگ در تاریخ 23 خرداد به مدت یک هفته به نمایش در می‌آید.

روجا ابوطالبی گفت: آثاری که از جلال‌الدین مشمولی در این نمایشگاه به نمایش در می‌آید نقاشی‌های بین سال‌های 1383 تا 1393 بوده که در چند مجموعه مختلف قرار دارند و از جمله مجموعه‌هایی که می‌توان به آن اشاره کرد "بی‌پاسخ"، "دختر مش‌حسین‌آقا"، "وقتی شهری شدم" و "تمام روستای من" است.

ابوطالبی تصریح کرد: مجموعه تمام روستای من در گالری‌های آثار و دریابگی در سال‌های 1384 و 1385، مجموعه دختر مش حسین آقا در گالری سیحون و خانه هنرمندان ایران گالری نامی در سال‌های 1386 و 1387 و همچنین مجموعه وقتی شهری شدم در گالری هفت آینه و اکسپوی تهران در سال 1389 به نمایش درآمده بود.

وی ادامه داد: همچنین 18 اثر از مجموعه نقاشی‌های کوچک این نقاش که در سال 1392 خلق شدند نیز به همراه این مجموعه‌ها در این نمایشگاه به نمایش عموم گذاشته می‌شود.

به گزارش خبرگزاری فارس، آثار مشمولی به قول خودش برگرفته از روستایی است که در آن زندگی می‌کند، طبیعت زیبایی که دارد با مردمی سختکوش و پرتلاش به تصویر کشیده شد البته او تکرار می‌کند که طبیعت روستا دائما به خاطر ناملایمت‌هایی که خود انسان‌ها نسبت به آن دارند در حال تغییر است و گاهی به سمت نابودی نیز پیش می‌رود.

همین امر باعث می‌شود که گه‌گاهی برنامه زیست محیطی در روستا برگزار کند و برای انقراض ماهی‌های "اورنج" در روخانه سیاهرود قائمشهر که از "روستای کوتنا" می‌گذرد مجموعه‌ای از ماهی‌های فنا شده با عنوان "ماآهی" آماده کند و آن را در معرض مخاطبانی قرار دهد که شاید نسبت به دیگران دغدغه‌های بیشتری نسبت به نابودی طبیعت و یا انقراض این گونه ماهی داشته باشند.

در مجموعه "بی‌پاسخ" و "دختر مش حسین آقا" کاملا شرایط سخت زندگی انسان‌ها را خواهید دید که به قول خودش تحت تاثیر طراحی "رنج زیستن" نقاش فرانسوی ژرژ زئو خلق شدند. مجموعه اول در رابطه با انسان‌ها و مجموعه دوم بیشتر تاکید بر زنان روستا دارد که کمتر به آرزوها و زندگی خصوصی خود می‌رسند.

او در مجموعه وقتی شهری شدم از دختری حرف می‌زند که در روستایش نقاشی می‌کرد و استعداد خوبی در این هنر داشت ولی بی‌آنکه بداند خیلی زود خود را در خانه همسر می‌بیند و در 17 سالگی صاحب فرزندی می‌شود و از آن پس است خودش را فراموش می‌کند و وقف زندگی همسر و فرزند می کند.

او در می‌یابد که زنان شهری نسبت به زنان روستا بیشتر به خاصه‌های شخصی خود می‌رسند ولی زنان شهری این روزها به استخر می‌روند، از کلاس‌های رقص گرفته تا کلاس‌های آرایشگری بهره می‌برند و امروز در کوچه و پس کوچه این زنان را می‌توان مشاهده کرد که رانندگی می‌کنند و این مسئله در روستا به ندرت و یا اصلا دیده نمی‌شود.

همین شرایط است که آثار مشمولی را به سمت زنان روستا می‌رود و آنها را در گوشه‌ای از کار می‌گذارد و تنها با رنگی خاکستری فیگورهای زنانه خود را محصور می‌کند.

این هنرمند تفاوت بین زنان شهری و زنان روستا را در مجموعه وقتی شهری شدم می‌داند و وقتی برای مدتی به شهر می‌آید تا در آن زندگی کند متوجه خیلی از تفاوت‌ها می‌شود و در نهایت می‌گوید: من زنان روستا را تنها می‌بینم و خود را وقف شوهر و فرزند می‌کند و نیمی از زندگی خود را در زمین‌های کشاورزی می‌گذارند ولی جالب است زنان شهری نیز که در رنگ و لعاب‌اند دائما در حال فرارند و با تغییر مدام سعی می‌کنند هویتی مستقل از خود نشان دهد ولی خیلی زود دست‌شان رو می‌شود و ما متوجه می‌شویم که همه چیز رنگ است که او را احاطه کرده است.

در مجموعه دختر مش حسین آقا فرم‌های زنانه در کنار سطوحی از رنگ‌های تک‌رنگ و یا خاکستری قرار می‌گیرند که این سطوح منحنی‌اند ولی در مجموعه وقتی شهری شدم این سطوح کاملا هندسی‌گونه، مستطیل و یا مربع و دیوارگونه‌اند و دارای رنگ‌های خیره‌کننده و ویترینی هستند که همین تفاوت سطح و رنگ است که می‌شود این مجموعه را جدا دید.

فضای لایتناهی مجموعه "تک درختان" که در نهایت از دل مجموعه "تمام روستای من" خلق شدند نیز دلالت بر فضای مرتع و ارتفاعات روستا دارد که در سال‌های اخیر به خاطر تاسیس جاده‌ها و ساختن خانه‌های شهری از دست رفته و تنها با دیدن این نقاشی‌ها می‌توان خاطره‌ای از گذشته روستا را به دیگران یادآوری کرد.

درختان به صورت تک در کادرهای مربع در نقاط مختلف کادر دائما در حال جابه‌جایی‌اند و تنها به واسطه رنگ است که می‌توان همه این درختان را از هم جدا کرد، حال و هوای کار بیشتر شاعرانه است و انگار نقاش بیشتر از هر چیز به شاعرانه‌گی بودن تصویر اهمیت می‌دهد و خاطرات گذشته خود را دنبال می‌کند و به قول خودش «من در این کادرها بازی‌های کودکانه‌ام را با دوستانی که با آنها متولد و بزرگ شده‌ام انجام می‌دهم و تنها چیزی که در این نقاشی‌ها برایم اهمیت دارد نوستالژی کودکانه‌ام است که با این تک درختان به دست‌شان می‌آورم و کمی آرام می‌شوم.

در نهایت چهار مجموعه‌ایی که در این نمایشگاه به نمایش درخواهد آمد دغدغه‌های این نقاش قائمشهری است که سالیان سال در روستای خود و در اتاقی کوچک و مربعی شکل زندگی کرده و آنها را در همین اتاق آبی‌رنگ خلق کرده است، اتاقی که امروز با نام "دبیرخانه هنر در روستا" از آن یاد می‌شود و محل فعالیت‌های زیادی از پروژه هنر در روستا است و هنرمندان زیادی از سراسر کشور با آن خاطره دارند.