رونق تولید ملی | چهارشنبه، ۲۷ شهریور ۱۳۹۸

ما از مهد تا لحد تشنه حسین و عباس ( ع ) هستیم - نمایش محتوای خبر

 

 

ما از مهد تا لحد تشنه حسین و عباس ( ع ) هستیم

باز هم محرم فرا رسید ، تاسوعای وعاشورای حسينی  پیش روی ماست؛ فارغ از اينکه کُلُّ يَومٍ عاشورا وَ کُلُّ اَرضٍ کَربَلا. مگر نه اين است که شيعه دل در گرو زيارت جامعه کبيره و زیارت عاشورا دارد.
اقيانوسی موّاج از معارف الهی و مضامين عالی در معرفی مقام ائمه عليهم السلام وسالار شهيدان حسين بن علی عليه السلام. آنجايیکه علاوه بر آثار سازنده فردی و اجتماعی  و بيان مواضع فکری و عقيدتی، خط انحراف را نشانه گرفته است، پس به رغم برخی از ادعاها با عاشورا می توان امکان زيست دينی را در دوره مدرن تجربه کرد و اين خط بطلانی است بر ادعای روشنفکران خودباخته.
عزیزان ! دعا کنید ; تا به قول یکی از بزرگواران عطش ما به شهادت شبیه عطش یاران حسین باشد، چرا که ما از مهد تا لحد تشنه عنایت حسین و عباس هستیم و هر چه از فرات عشق می نوشیم تشنه تر می شویم ، فراموش نکنیم دستی که محزونانه در اندوه شهادت شاهدان کربلا بر سینه های سوخته می خورد،دست بیعت شیعه با سالار شهیدان است . تردیدی نداریم ; عرفان پست مدرن ، عرفانی دنیا گرا ودر بستر سکولاریسم و اومانیسم است اما محرم با استفاده از آموزه های عاشورا و عرفان اسلامی  از بستر شریعت الهی می گذرد و این طریقت شاهرایی است که به حقیقت منجر می شود . آری! مشکل ما با مدرنيته و پست مدرنيته در حوزه های معرفتی است؛ چون اساس آن بر عقلانيت خودبنياد است، روشنفکرانی که دين را مربوط به دوره پيشامدرن می دانسته اند،نمونه آن درسده های اخير فتحعلی آخوندزاده ها و آقاخان کرمانی ها. بوده اند که در بستر روشنفکری غيردينی بر مراسم عزاداری و سوگواری شيعيان تاخته اند و حرمت نگه نداشتند، امروز هم عده ای با تحريف مدرن، بنا دارند اين حقيقت قدسی و اقدام ملکوتی را همان مفاهيم اصلاحی مورد پيشنهاد ليبرال دموکراسی معرفی کنند، فارغ از اينکه اساس ليبرال دموکراسی برمحور اومانيسم و انسان مداری است که عاشورا هرگز بر آن شکل نگرفته است، اما حقير در اين مقال درصدد تبيين، تحليل و بررسی اين عناوين و موضوعات نيستم؛ در اين گفتار ناقص با اين قلم ناتوان می خواهم با بيانی ساده به دور از بازی باالفاظ و کلمات، شمه ای از فضايل و مناقب اين حاملان عرش الهی را که بايد آن ها را مصدّقات پيامبران دانست بازگو کنم؛ اگر بخواهيم در عمق دريای احديّت و در عرض اقيانوس وحدانيت حق تعالی وارد شويم و در فضای واسعه رحمتش درآييم و در چهره مان آثار درخشنده مقام تقرّب نمايان شود؛ چاره ای نداريم که به اهل بيت عليهم السلام پناه ببريم، به آنانيکه مقام رسالت دارند و معدن رحمتند، چراغ تاريکی ها، پناهگاه مردم، رهبران امت, معدن حکمت الهی و ذريه رسول الله هستند؟ راستی! اگر آن صادقان برگزيده، امامان راشد و مقربان متقی شفاعت ما را نکنند بر ما چه خواهد گذشت؟ نمی دانم با اين فراز از دعای ابوحمزه ثمالی چه کنم؟! حتماً دوستان آن را در مناسبتها قرائت کرده اند، پس بگذارید حقیر هم با شما آن را مرور کنم ...  فمالی لا اَبکی اَبکی لِخُروجِ نَفسی، اَبکی لِظُلمَة قَبری، اَبکی لِضيقِ لَحَدی...  خداوندا پس چرا گريه نکنم؟ ! گريه می کنم بر جان دادنم، گريه  می کنم بر تاریکی قبرم ، گريه می کنم بر تنگی لحدم، گريه می کنم برسوال نکیر و منکر،گریه میکنم به بیرون آمدن از قبرم ، برهنه و ذلیل با بار سنگین اعمال بر پشت ...
آری حسينا، مولای من ! بر ما رحم کن , آن هنگام که در بستر مرگ افتاده ايم، اقوام و آشنايان   و دوستان جنازه مان را حرکت می دهند، پس شفيع ما باش هنگامی که خويشان اطراف جنازه   را گرفته و حمل می کنند ، شفاعت کن ما را هنگامی که تک و تنها در قبر به باری تعالی نزديک می شويم، رحم فرما! به غربتمان

 

در آن سرای جديد، اگر لغزش هايمان ناديده گرفته نشود به چه کسی پناه ببريم؟اينجاست! که بايد گفت: اهل بيت عليهم السلام و مولايمان حسين شاهدان در دار فانی و شفيعان در دار بقا هستند، يعنی هر که به آنان تمسک جست و پناه آورد ايمنی يافت و آنکه باآنان مخالفت و دشمنی کرد در جهنم جای گرفت، پس اين درخواست شفاعت ما در همه ی احوالات و امور زندگی بدون حکمت نيست؛ اگر همه ی امور را به اهل بيت عليهم السلام واگذار می کنيم، در برابر آن ها تسليم هستيم  و رأی خود را تابع آن و برای ياری حرم آل لله در زمره مدافعان حرم اعلام آمادگی می کنيم،  می خواهيم با آن ها محشور شويم، در رجعت آن ها باقی بمانيم، در دولت آن هاست که سيادت پيدا می کنيم ودر عافيتشان مشرف    می شويم تا شايد فردا اگر لايق باشيم چشمانمان به ديدارشان روشن شود.
حسينا! مقتدای من! به شرايط وصيت اجداد طاهرينت وفا نمودی، آنچه از اطاعت را ملزم دانستی ادا کردی، به مسئوليت های امامت قيام نمودی،در صبر و مجاهدت همانند مقام نبوت قدم برداشتی، بر عدل و داد و انصاف و قضاوت مصمم بودی، حجت ها را بر امت با دليل های صادقانه تمام کردی، زبان شريعت را با حکمتی رسا و موعظه ی نيکو به درگاه خدای متعال به جای آوردی، ماموريت يافتی تا مفاسد را اصلاح کنی،معاند را درهم شکنی وسنت را زنده نمايی، بدعتها را نابود کنی، اما ما امروز در کدام اردوگاه قرار داريم؟ و اين پرسشی است که بايد به آن پاسخ دهيم. مولای من! قلم حقير از ذکر مصائب شماعاجز است، چاره ای نداریم دراین تند باد حوادث سهمگین و فنته آلود روزگار گرد زیارتگاههای  شما بگردیم ، مشی و سيره شما را مرور کنيم و اگر لايق باشيم ارواح مقدسه شما را تسلی دهیم وبراین مصیبت های بزرگی که به آستان مقدس شما رسيده و دل های شيعيان را جريحه دار و جگرهای آنان را مجروح کرده و در سينه هاشان غصه و اندوه کاشته است بر سر و سينه بزنيم چرا که به تعبير امام عظيم الشأن انقلاب اسلامی ما ملت گريه سياسی هستيم. خداوندا تو شاهد باش که ما با دوستان و ياران گذشته حسين بن علی عليه السلام در ريختن خون پيمان شکنان و تجاوزگران و از دين بيرون رفتگان شريک هستيم در کربلای حسينی با نيت ها و دل هايمان  پس اگر لايق باشيم.
ما را با سکولاريسم سياسی کاری نيست ; چرا که حسين اَسيرُ الکُرَبات و قَتيلُ العَبَرات است ، او ميراث دار پيامبران بود، اگر حسين را کلمه تقوا،نشانه هدايت ، رشته محکم و حجت بر اهل دنيا خطاب نکنيم؟ پس چه بايد بگوييم؟ مگر نه اين است که ما به همت ها, با کری ها ,حججی ها به  مثابه حسين عليه السلام و رجعتش ايمان داريم! بدون ترديد عاقبت اعمال ما و قلوب همه سوگواران حسينی تسليم مقام سيدالشهداء است، پس سلام دهيم:  برحضرت ابوالفضل العباس، علی اکبر، حر بن يزيد رياحی، زهير بن قين، حبيب فرزند محرم، مسلم فرزندعوسجه، عبدلله فرزند عمير، نافع فرزند هلال، جون غلام ابوذر غفاری، بر حنظله فرزند سعد شيبانی، برعابس فرزند شيب شاکری، بر حسان فرزند حارث، بر زهير فرزند سيار ... و امروز بر باکری ها ،  حاج همت ها، زين الدين ها ، همدانی ها، طهرانی مقدم ، کاظمی ها، بروجردی ها ، طوسی ها، ابوعمارها و حاج حسين بصيرها ...
عزیزان ! ما حسين بن علی را حبيب و سفير خدا، خزانه دار کتاب مسطور، وارث تورات و انجيل و زبور، کشتی نجات، استوانه دين، کهف حصين، مخزن علم و موضع سرّ خدا ميدانيم پس از خدا بخواهيم به برکت اين اشک ريختن ها، سينه زدن ها و عزاداری ها هم به ما بصيرت دهد و هم رزقمان را به حقش پربرکت، زندگيمان را پايدار و عزاداری هايمان را مقبول و ما را در زمره ياران حسين بن علی عليه السلام و امام خامنه ای عزيز در عصر حاضر قرار دهد.
پس سلام بر حسين و سلام بر ارواحی که در آستانش آرميدند و در جوارش اقامت نمودند و پايان سخن اينکه يا ولی لله الاعظم حضرت بقية لله !
ما نيک می دانيم حجت و مشيّت، قدرت و برهان، حرکت و قوت مختص توست، تويی هادی مهدی، قيام کننده برای رهبری، راضی و پسنديده، صابر و کوشا، پس خدايا يقين را از ما به واسطه طولانی شدن غيبتش سلب نکن، قلوبمان را از ريا پاک کن و عشق و ارادتمان به آن حضرت رادر مفصلهايمان جاری فرما و توفيقمان ده تا همراه آن امام منتظر هادی از آل محمد  از خون خواهان باشيم.
                                                                                                                                                خادم الحسین – هادی ابراهیمی