رونق تولید ملی | شنبه، ۲۷ مهر ۱۳۹۸

شهادت امام جعفر صادق(ع) - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

شهادت امام جعفر صادق(ع)

پس از ارتحال حزن انگیز حضرت فاطمه زهرا(س)، انشقاق غریبانه سر مبارک امام علی(ع)، مسموم شدن جانگداز امام حسن مجتبی(ع)، شهادت مظلومانه امام حسین(ع) و یارانش، نقش آفرینی های گریان امام سجاد(ع) و انتشار فقه و علوم اسلامی ابوی بزرگوارش امام محمد باقر(ع)، با ترویج و تدریس فقه ناب دین مبین اسلام و نهضت دانشمند پروری در دانشگاه امامت شیعی، عملاً تجدید حیات دین جدّ گرامی اش را ممکن کرد و بدون تردید، عمده آنچه که از اسلام و فقه شیعه در دسترس است، محصول همین دانشگاه مذهبی است! فقه شیعه مرهون و مشحون از قال الباقر(ع) و قال الصادق(ع) است که توسط بیش از 4000 دانشمند اسلامی علوم دینی را به همراه سایر گرایشات علمی در جهان منتشر ساخته و جوامع بشری را از مشرب جوشان الهی برخوردار و بهره مند ساختند که این اتفاق بزرگ با میدان داری و خطر پذیری امام صادق(ع) ممکن گردید.، یعنی کاری که امام سجاد(ع) با گریه ها و دعاهای تاثیرگذارشان در ترویج فرهنگ عاشورای حسینی و حفظ دین جد خویش انجام داده اند، ایشان به تاسی از پدر بزرگوارشان، با قلم و بیان و تربیت فقیه، آن را به انجام رسانده اند! پیدایش و پیمایش میدانی حوزه های علمیه و مدارس دینی که امروز همانند خورشیدی فروزان، جهان اسلام و جوامع اسلامی را روشن و منور نموده و می نمایند و هزاران هزار عالم دینی را به مسلمانان و سایر همنوعان هدیه می کنند، قطع یقین برداشتی مثبت و کاربردی از مدیریت الهی امام صادق(ع) می باشد. منصور دوانیقی دومین خلیفه عباسی، هم عصر با امام صادق(ع)، شکنجه گر روحی قهاری بود که بالاترین تلاش ها را برای تحقیر، توهین، تهدید و تسخیر اراده امام صادق(ع) انجام می داد تا هر آنچه که می تواند از حوزه نفوذ و محبوبیت امام کاسته و فرصت های طلایی آن امام همام را ربوده و نگذارد که دین مبین اسلام از منظر امام صادق(ع) تبلیغ و ترویج گردد و اوضاع و شرایط را آنچنان بر امام تنگ می کرد که امام بالاجبار تقیه می کردند و بسیاری از فعالیت ها و باورهای دینی اش را پنهان می کرد و ظاهری متفاوت از خفای خویش بروز می داد که پوشیدن لباسهای فاخر بر روی لباسهای خشن یکی از نقل قولهای معتبر این دوره سخت و تلخ تاریخی است. اذیت های بارز و بیرحمانه منصور که حتی امام را با پای پیاده در پشت مرکب های ماموران خشن و بی نزاکت خویش به قصر می کشاند و بارها و بارها قصد سوء به جان شریفش را می کرد و دلهره های فراوانی را که بخاطر هجوم های ناگهانی به بیت متوجه اهل بیت آن امام عزیز می کرد، همه و همه نشان دهنده شرایط غیرقابل تحمل آن دوره تاریخی است که امام صادق(ع) با تدبیر استثنایی و شجاعت مثال زدنی و مهارت الهی اش، کاری کارستان در حد یک معجزه بارز و محرز انجام داد و قبل از آنکه از دست منصور عباسی ملعون کاری بر بیاید، هزاران شاگرد مبرز را تحویل دنیای اسلام داد که اسلام و شیعه امروز، مدیون و مرهون فداکاری های هدایت گرانه و روشنگرانه ناب همان نمونه های بارز رهبری جامعه و امت اند که می توان همین هدایای فاخر ششمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت را همانند حبل المتیتی استوار در جامعه تصور کرد که الحقُّ والانصاف، جاودانه ترین یادگارهای تاریخی اهل بیت(ع) تا قیام قیامت اند. امامی که در برابر اعتراض برخی از شیعیان که خواهان قیام آن حضرت بوده اند، به تعداد کمتر از انگشتان دست گوسفندان در حال چرا اشاره می کرد که من اگر به این تعداد یار جهادکننده داشته باشم، قطعاً بر خودم تکلیف می دانم تا علیه حکومت جائر قیام کنم! امامی که در برابر ادعای شیعه گی یکی از اهالی خراسان، دستور داد تا به امر امام وارد تنوری شود که شعله های گسترده آتش آن تنور، سر به آسمان می سائید و آن شیعه تردید نمود و استنکاف کرد و چون امام به یک شیعه واقعی دستور داد، بلادرنگ به داخل تنور رفت و آسوده خاطر نشست و به شیعه تنوری اشتهار یافت و به آن مدعی فهماند که از ادعا تا عمل چه اندازه فاصله است! امامی که مسموم شدن ایشان به دست منصور دوانیقی خلیفه ملعون عباسی، بیانگر کامل مظلومیتی است که در آن سالها بر جامعه حاکم بود و ما نه تنها فادر به تحمل آن، بلکه شاید حتی قادر به درک آن سختی ها نیز نباشیم و برای درک حداقلی آن امام عزیز، باید پای سخن علمای بزرگی نشست که در منبرها یا کتابها، گوشه هایی از شخصیت شاخص و مقام شامخ ایشان را تبیین کرده و باصطلاح روزنه هایی را در برابر چشمان ما می گشایند! امامی که مزار بی چراغش در بقیع، آزارنده دلهای مومنان دلسوخته ای است که مشتاق به آغوش گرفتن قبر بی بارگاه اویند و در هر فرصتی مترصد بازگشایی درب های قبرستان بقیعی هستند که این امام همام را در خود جای داده و از دسترس مشتاقانش دور نگه داشته می شود! باب شدن مراسم روضه خوانی و عزاداری و سینه زنی موسوم به صادقیه در ایام شهادت امام جعفر صادق(ع) که متاثر از فرهنگ عزاداری ایام و لیالی محرم و صفر، فاطمیه و ایام و لیالی قدر در جوامع شیعی، باب شده، گام بسیار مثبتی برای ترویج فرهنگ دینی از منظر نگاه امام صادق(ع) است که باید آن را بسیار به فال نیک گرفت! مازندران از معدود استان های پیشتاز برگزاری مجالس منتسب به امام صادق(ع) است که بطور استثنایی شاهد برگزاری معنادار این مجالس در بیوت علماء و فضلائیم که می توان آن را از مصادیق واضح و مشهود پرداخت های معنوی زکات علمی دانست که روحانیت متعهد ما از مکتب امام صادق(ع) متنعم شده است. معرفت افزایی صادقی در جامعه، نسخه دوم معرفت افزایی فاطمی و علوی و حسینی است که انصافاً خلاء چنین فرهنگهایی می تواند زمینه های تاخت و تاز فرهنگ مستهجن غرب را فراهم آورده و یا تقویت کند و اگر جامعه ما از منویات و معنویات ائمه هدی(ع) و مشخصاً امام صادق(ع) بهره مند گردد، جامعه ما یکی از غنی ترین جوامع انسانی خواهد شد و از این لحاظ وظیفه ما بعنوان پیروان و شیعیان آن امام همام، معرفی آن حضرت به افکار عمومی و تعمیق بخشی به شناختی است که متوجه اذهان پویای مشتاقان زیادی می گردد که در این مناسبت ها، آنها را در پای منبرها می نشاند! به هر حال می توان این مناسبت ها را مواهب الهی تلقی کرد و طی آن غبارهای غفلت را از حرم دل های مشتاقان زدود و دلهای ایمانی آنها را ربود و نگذاشت در جامعه ای که الگوی بزرگ و دست نیافتنی همچون امام صادق(ع) دارد، کسی دنبال الگوهایی بگردد که مظهر خباثت ابلیس و یا تجسم ضعف های اخلاقی و رفتاری اند! در پایان از همه مدعیان ارادت به امام صادق(ع) انتظار می رود که ضمن انطباق های مکانی و زمانی، جامعه را مستعد صادقی شدن و خطر کردن در روزهای سخت و معرکه های پیکار آماده کرده تا در اوج تهدیدات و حرمت شکنی های استکبار جهانی، نه تنها دلی نلرزد و ایمانی جابجا نشود، بلکه هر کس با وقوف به تکالیف دینی خود، همانگونه عمل کند که مرضی رضای الهی بوده و دِینی به گردن کسی باقی نگذارد!

 

 

 

 

 



تازه ها