رسم و رسوم مقدمات عروسی در سوادکوه

هنگامی که مقدمات عروسی نزدیک می شد. خانواده داماد نزد پدر عروس می رفتند تا با کسب اطلاع از آمادگی آن ها و موافقت شان در مورد چگونگی برگزاری مراسم ازدواج با یکدیگر به گفت و گو بپردازند. خانواده عروس مخیر بودند که به هر دلیل روز عروسی را عقب بیندازند وقتی که قرار انجام مراسم عروسی گذاشته شد پدر داماد باید هزینه عروسی را تأمین می کرد و به فکر انجام این امر می شود.
خرج بار:
وسایلی بود که از طرف خانواده داماد برای پذیرایی از مهمانان عروسی به خانه ی آنان فرستاده می شد. خرج بار شامل برنج، گوسفند، کره، زعفران، کشمش، نمک، زرد چوبه، فلفل تا پودر شستشو  و صابون و حنا برای شب حنابندان می شد.

اوستی برش:
به همراه خرج بار یک یا چند قواره پارچه برای عروس برده می شد. یکی از زن های فامیل عروس یا داماد با قیچی برش به پارچه می زد و بقیه به عنوان راهنما پولی هدیه می کردند که به عروس می رسید.

بارسری خاله:
به همراه وسایلی که از طرف داماد به خانه عروس می فرستادند زنی معتمد به خانه عروس می رفت و درهمانجا می ماند و در روز عروسی همراه عروس برمی گشت.

خمیرا و دینگوئن:
در بعضی از نقاط سواد کوه رسم بر این بود که چند روز قبل از عروسی مادر عروس روزی را برای خمیر درست کردن  و نان پختن برای عروسی اختصاص می داد همسایه ها و اقوام داماد به آنجا می رفته و پولی به عنوان هدیه به عروس می دادند.
مجمع وری:
در بسیاری از نقاط سوادکوه به خصوص در روستاها مراسم مجمعه وری مرسوم است. یک روز قبل از عروسی اقوام دور و نزدیک و همسایه های داماد طبق قرار قبلی و ساعتی معین سینی بزرگی که محتویات آن به قرار زیر است را بر سر می گذارند و پشت سر هم از هر کوچه و برزنی به طرف خانه داماد به راه می افتند،  چشم اندازی زیبا به وجود می آورند، محتویات مجمع عبارت است، کله قند، یک بسته چای، یک جعبه شیرینی، 3 یا 4 کیلو میوه، یک جعبه دستمال کاغذی و یک پاکت که داخل آن امروزه حدود 50 هزار تومان پول به عنوان هدیه می گذارند کسانی که مجمعه آوردند بعد از صرف چای و شیرینی و حلوا به خانه خود باز می گردند. این مراسم در روستاهایی که ازقدیم مرسوم بوده امروزه پررونق تر ازپیش برگذار می گردد.

چتر سری:
زمانی که آرایشگر در منزل عروس حضور پیدا می کرد اولین کاری که می کرد این بود در جمع فامیل های نزدیک موهای جلوی سر عروس را با قیچی کوتاه می کرد حاضرین پولی را در داخل پیش بند عروس می گذاشتند که به آن پول چتر سری به عروس یا آرایشگر می رسید بعضی مواقع هم بین آن دو تقسیم می شد، گاهی هم اولین بندی که به صورت عروس می انداختند به نام بنداندازون به همین روش اجرا می شد.

درزی ولاج (خیاط عروسی):
ولاج (ویلاج) به معنای عروسی می باشد در خانه داماد سه تا هفت روز عروسی بوده و در تمام این مدت بساط خیاط پهن بود در این مدت علاوه بر دوختن لباس عروس و داماد لباس بقیه فامیل هم دوخته می شد موقع برش کردن لباس عروس و داماد خطاب به اطرافیان می گفت که قیچی نمی برد و این جمله به معنای در خواست پول به عنوان هدیه بود که به آن (مقراض تکی) می گفتند خیاط در آخرین روز عروسی چرخ خود را جمع می کرد.

لباس داماد و عروس:
لباس داماد عارت بود از کت و شلوار جلیقه و پیراهن سفید که همه را خیاط در خانه داماد می دوخت علاوه بر این داماد کلاه نمدی به عنوان شب کلاه بر سرش می گذاشت. لباس عروس شامل یک کت مخمل یا شرمه، یک پیراهن حریر رنگارنگ، یک روسری بزرگ و گلدار به نام گل شفتالو یک چادر سفید و یک کله پوش بود که شبیه روسری بود  را از پارچه های عالی و گران قیمت تهیه می کردند روی چادر سفید را با پول و سکه های مخصوص تزئین می کردند. و چادر را بر سر عروس می گذاشتند کله پوش سر و صورت را تا حدود کمر می پوشاند. و وسایلی که از طرف خانواده عروس برای داماد فرستاده می شود:
یک یا دو روز قبل از عروسی از طرف خانواده عروسی بقچه یا چمدانی برای داماد برده
می شد. که در آن وسایل استحمام داماد، پیش بند سفید اصلاح و لوازم سلمانی به اضافه کمربند، جوراب و کیف پول قرار داشت در کیف پول بسته به وضع مالی خانواده عروس به عنوان تبرک اسکناس می گذاشتند.

 


Wedding preparations customs in Savadkooh:
When approaching the wedding preparations, groom`s family went to the bride`s father to know their preparation and discussedabout how to held the wedding ceremony and reached to an agreement. The bride`s family had the authority to delay the wedding day for any reason. And when the wedding ceremony had been specified, the groom`s father had to provide the wedding costs and thought it should be done.





تازه ها