جهش تولید | یک‌شنبه، ۱۸ خرداد ۱۳۹۹

دامگاه فریدونکنار - نمایش محتوای تولیدات ویژه

 

 

دامگاه فریدونکنار

این منطقه که در فهرست تالابهای بین المللی قرار گرفته و یکی از مهم ترین مناطق زمستان گذران پرندگان مهاجر نیز میباشد.
دامگاه داری شیوه ای ازصید پرندگان وحشی است که هرساله با شروع فصل مهاجرت(شش ماهه دوم سال) در استان مازندران به ویژه در حاشیه شهر فریدونکنار و چندروستای دیگری در این استان به انجام میرسد و درواقع شالیزارهای برنجی است که در پائیز و زمستان به آب بسته میشود و توسط شکارچیان دان پاشیده میشود تا پرندگان مهاجر در آن فرود آیند و آن بر سه روش استوار است:
۱- دُوما یا دام‌گاه        ۲- دُمرا یا گِذر      ۳- شب‌دُم
۱- دُوما یا دام‌گاه:

در اوایل زمستان محل مورد نظر یعنی پالی‌لِم، بوسیله صیادان به طور کامل برای صید پرندگان مهیا می‌شود. در مرحله اول صیادان این محل را به اصطلاح محلی اَنجِم می‌کنند. یعنی جاهایی را برای اردک‌های تربیت‌شده آماده و درست می‌کنند. که به آن اهالی محل دُوما چال می‌گویند. در این قسمت آلاچیق یا به اصطلاح محلی‌ها کیمه‌هایی وجود دارد و روش کار به این صورت می‌باشد که اردک‌های محلی (اردک رشتی) تربیت‌شده مرغابی‌های وحشی را گمراه می‌کنند. آنها را به داخل دُوماچال می‌کشانند و صیادان بوسیله تورهایی که از قبل آماده دارند صید می‌کنند.

صیادان با ایجاد دیواره تونلی که اساساً با نی‌های محلی درست می‌شود که به آن کِرس نیز گفته می‌شود، ۴ الی ۵ اردک محلی تربیت شده را داخل این تونل‌ها قرار می‌دهند، اردک‌های تربیت‌شده می‌روند به داخل پالی‌لم، در هنگام برگشت مرغابی‌های وحشی که همراه آن‌ها برمی‌گردند و وقتی وارد این تونل‌ها می‌شوند هنگامی که این اردک‌های محلی و مرغابی‌های وحشی همگی به طور کامل وارد به این تونل‌ها یا کرس‌ها شدند صیادان با قرار دادن یک پنجره آهنی یا چوبی در قسمت ورودی آنها دیگر راهی برای برگشت آنها وجود ندارد از طرفی که قسمت هوایی هم بوسیله تورهایی (نامرئی) پوشانده می‌شود و از این طریق از فرار آنها و پرواز به سوی آسمان جلوگیری می‌کنند. به این طریق اسیر صیادان می‌شوند.
معمولاً زمان صید این روش هنگام طلوع آفتاب شروع می‌شود و تا هنگام غروب آفتاب تمام می‌شود.
۲- دُمرا یا گِذر:

یکی از روش‌های صید پرندگان وحشی می‌باشد. در زمان‌های قدیم حدود ۳۰ الی ۵۰ سال قبل، در این مناطق درختانی با ارتفاع ۳۰ متر وجود داشت که صیادان یک طرف تور صید را به یک درخت بلند و طرف دیگر تور را به درخت دیگر می‌بستند که از یکی به عنوان دستار و از دیگری به عنوان اشکار استفاده می‌کردند اما امروزه دیگر از این درختان خیلی‌بلند خبری نیست. بنابراین صیادان با درست کردن دکل‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر کار همان درختان را انجام می‌دهند. وقتی که پرندگان وحشی در داخل پالی‌لم هستند می‌خواهند به دشت‌های اطراف پرواز کنند مجبور هستند که از بالای این درختان به پرواز درآیند. در نتیجه اسیر این دام‌ها می‌شوند. موقع شکار معمولاً غروب آفتاب یا صبحگاه قبل از طلوع آفتاب صورت می‌گیرد.

۳- شبدُم:

در این روش صید، صیادان شب‌ها، معمولاً بعد از خوردن شام وقتی که ماه در آسمان است، مرغابی‌های وحشی که در قسمت صیدگاه می‌آیند اسیر دام صیادان می‌شوند.

 

Net-Trap Site, Fereydonkenar



تازه ها