وقایع روز سیزدهم محرم

شهادت "عبدالله بن عفيف" به دست "عبيدالله بن زياد" (61 ق)
نخستين اعتراض آشكار نسبت به جنايت عبيد الله بن زياد در شهادت امام حسين(عليه السلام)، از سوى يكى از شيعيان كوفه، به نام عبدالله بن عفيف آزادى برخاست. عبيد الله بن زياد، پس از آن كه اسيران واقعه ى كربلا را در مجلس خود با كلمات درشت و خشن، مورد اذيت و آزار قرار داد و آنان را سرزنش كرد، عبدالله بن عفيف كه از شيعيان دلير امير مؤمنان و از زاهدان و عبادت پيشه گان كوفه بود، همين كه نعره هاى نفرت انگيز عبيد الله را شنيد، به خشم آمد و پاسخ عبيدالله را داد. عبيدالله بن زياد كه انتظار چنين پيش آمدى را نداشت و خيال مى كرد كه ديگر نفس در سينه هاى دوستان اهل بيت حبس شده است، با تكبر و خود خواهى تمام دستور داد او را دستگير كرده و به نزدش ببرند. تلاش مأموران حكومتى براى دستگيرى وى به خاطر حمايت افراد قبيله عبدالله ناكام ماند اما، ماموران عبيد الله شبانگاه به سوى خانه عبدالله بن عفيف هجوم آورده و او را از خانه اش به بيرون كشيده و با ضربات شمشير به شهادت رسانيدند. جنايت كاران حكومتى، سرش را از بدن جدا كرده و بدن او را به دار آويختند. بدين گونه نخستين جرقه اى كه مى رفت كوفه را بار ديگر به حركت درآورد و جنبش عظيمى را پى افكند، به دست مزدوران پليد اموى به خاموشى گراييد. ولى شش سال بعد، شيعيان كوفه و دوستداران اهل بيت انتقام خونش را از عاملان جنايت كربلا گرفتند و آنان را به دست مختار بن ابى عبيده ثقفى به اشد مجازات رسانيدند.